O.de Kort. Interview met Arthur en Lucas Jussen (De Klank, nr.4, 2016)

Olga de Kort. Arthur en Lucas Jussen: ‘Wij gaan met de tijd mee’ (gepubliceerd in De Klank, nr. 4, 2016, p. 30-33) Arthur & Lucas Jussen - foto Susanne DiesnerOoit werden ze bewonderd om hun blonde lokken en schattige voorkomen. Dat ze ook nog piano konden spelen en op jonge leeftijd al op het concertpodium stonden, was mooi meegenomen. Maar de broertjes Jussen waren niet van plan om als wonderkinderen na verloop van tijd afgeschreven te worden. Ze studeerden, breidden hun repertoire uit en durfden ook buiten het duo hun eigen weg te gaan. Hoe kijken de inmiddels 23-jarige Lucas en 19-jarige Arthur aan tegen alles wat in de loop der tijd over hen geschreven is en hoe denken ze nu over hun ooit gedane uitspraken? 

Weten jullie eigenlijk hoeveel stukken er al over jullie zijn geschreven, houdt iemand dit wel bij? Arthur: ‘Ik denk meer dan honderd, onze vader en oma beheren een plakboek en daar staat alles in, elke letter die in de afgelopen dertien jaar over ons is geschreven.’

Jullie kregen al vroeg veel aandacht en zijn hiermee opgegroeid, went het wel met de tijd? Lucas: ‘Nee, het went nooit, en dat is maar goed ook. We boffen erg met zo veel aandacht en vinden het leuk dat zo veel mensen in ons geïnteresseerd zijn. Maar wij realiseren ons ook dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Het leven gaat door, ons publiek verandert, er komen nu veel meer leeftijdgenoten naar ons luisteren dan vroeger. Wij gaan ook met de tijd mee.’

‘Twee zielen, één gedachte’, aldus De Telegraaf. Is deze uitspraak typerend? Is het ook wat jullie willen zijn? Arthur: ‘Ja, heel treffend. Als we samen spelen, proberen we een eenheid te vormen. Het lukt misschien niet altijd maar daar streven we wel naar.’  

Dan nog een citaat: ‘Onder hun handen vormen twee klavieren één balsemend instrument’. Arthur: ‘Wat een groot compliment! We proberen dit inderdaad te bereiken. Bij samenspel werkt het niet om als twee afzonderlijke individuele solisten te werk te gaan. Dan hoor je hoe twee muzikanten tegen elkaar aan het opbotsen zijn. Er moet een samensmelting plaatsvinden, zodat je als je je oren dichtdoet, een pianist en een instrument aan het woord hoort.’ 

Altijd samen, klopt dit beeld van jullie nog steeds? In 2010 zei Lucas al dat ‘het bijna nooit voorkomt dat we iets samen doen’, maar als dat wel gebeurt, dan zijn dat wel ‘de momenten waar de pers over schrijft’. Arthur: ‘Dat mediabeeld van de broertjes Jussen die ALTIJD maar bij elkaar zijn, is een beetje overdreven en achterhaald. We ontwikkelen ons eigenlijk helemaal apart van elkaar en hebben veel concerten waarin we ook apart spelen. Maar als we in de pers komen, dan is het vaak samen.’

En als jullie apart worden vermeld dan blijkt ‘de oudere Lucas wat nuchterder’ en ‘de jongere Arthur inniger’ te spelen.  Arthur (lacht): ‘Nou, voor deze keer dan! En bij het volgende concert met hetzelfde repertoire horen we dat het juist Lucas is die inniger speelt.’

Lucas: ‘Of dat Arthur meer een gevoelsmens is, de poëet, en dat ik meer nadenk over dingen. Vaak verwisselen ze dan ook nog onze namen. De typeringen verschillen per concert, dat hebben we heel vaak meegemaakt.’

Hoe zien jullie jezelf op dit moment? Arthur: ‘Ik hoop dat we vooruit zijn gegaan. Nog geen vijf jaar geleden zei iedereen nog dat het nu juist leuk was omdat we schattig waren, maar men vroeg zich ook af of het nog steeds zo zou zijn als we ouder zijn. Ik denk dat we dit moment gelukkig al voorbij zijn en dat we niet meer alleen schattig, blond en broertjes zijn. We zijn er trots op dat we ons publiek kunnen laten zien dat het niet alleen om het plaatje draait.’

Het plaatje is inderdaad iets aangepast. Volgens het cd-boekje bij Beethovens Sonates lijken jullie nu op ‘hartenbrekers uit een Britse boyband’. Lucas:  ‘Daar moet ik wel om lachen! Wij zijn natuurlijk nog jong en vinden het leuk om er goed uit te zien. Ook dat vereist trouwens de nodige discipline. Misschien zien we er een beetje anders uit dan men van klassieke musici gewend is.’

Staat er nog steeds ‘geen noot klassieke muziek’ op jullie I-Phone? Lucas: ‘Dat is sinds 2010 wel veranderd. Natuurlijk staat er klassieke muziek op onze I-Phone maar als we niet aan het studeren of op reis zijn, dan luisteren we voor ontspanning ook graag naar pop, soul, reggae en funk. Maar wij houden nog steeds niet van heavy metal.’ 

Volgens de kranten waren jullie in 2011 ‘wonderkind af’, tenminste wat Lucas betreft. Arthur: ‘Dat is echt iets waar we ons altijd tegen hebben verzet! Lucas en ik hebben ons nooit als wonderkinderen gezien. Overal waar het kon, hebben we benadrukt dat we heel normale jongens zijn die niets wonderlijks doen. We speelden best goed piano en we deden er onze uiterste best voor, maar we waren geen wonderkinderen. Gelukkig zijn we altijd nuchter gebleven en voor de muziek en de kwaliteit gegaan, niet voor het image of iets wat wordt opgeblazen.’

Lucas: ‘Ons leven is muziek, maar daarnaast halen we heel veel vreugde uit andere dingen: de omgang met vrienden, onze familie, we houden van lekker eten en een feestje op zijn tijd. Het is heel belangrijk om de balans tussen muziek en het dagelijkse leven te vinden.’

Vreugde en blijdschap, dat zijn de emoties die jullie vaak in interviews noemen. Gaat
het plezier in de muziek nog steeds boven het succes? 
Arthur: ‘Dat is nog steeds zo. Succes is niet evenredig aan blijheid en geluk. Je kunt in de grootste zalen spelen maar dat zegt niets over het gelukkig zijn. We hopen dat we altijd gelukkig blijven in de muziek, en succes is dan mooi meegenomen.’  

jussens-broers-arthur_lucas_jussen_dirk_kikstra6_jpg

Jullie zijn enthousiast over optredens en het is goed te merken hoeveel speelplezier jullie eraan beleven. Een Amerikaanse recensent beschreef jullie spel met het Dallas Symphony Orchestra onder leiding van Jaap van Zweden als ‘clean and stylish’, met ‘a consistent sense of joy. This was playing to cheer up a misanthrope.’ Arthur: ‘Wij genieten inderdaad van elk optreden en verbergen dit niet. Wij zijn geen muzikanten die heel stijf opkomen. Wij voelen ons goed voorbereid, relaxt en willen mooi en met plezier musiceren.  Daarin zijn we heel oprecht, we spelen het niet.’

Jullie hebben heel lang een ‘schattige’ periode gehad, maar merkten al zes jaar geleden in NRC Handelsblad op dat ‘het voor 99 procent over de inhoud moet gaan. Anders val je vroeg of laat in een diep dal waar je nooit meer uitkomt.’ Lucas: ‘Wij horen al jaren dat we straks de schattigheid voorbij zijn en wat dan? Er zijn inderdaad heel veel muzikantjes die na hun achttiende uit het zicht verdwijnen. Wij spelen gelukkig nog steeds, en gaan verder in de muziek, niet in de laatste plaats omdat we ons er altijd van bewust zijn geweest dat het spelen en de muziek op de eerste plaats moeten komen. Wij willen altijd op onze toppen presteren. Geen slecht concert, dat kunnen we ons niet veroorloven. Het publiek komt niet meer om naar het plaatje te kijken, het gaat nu om andere dingen.

Ervaren jullie dan veel druk? In 2010 zei Lucas in Volkskrant Magazine dat jullie ‘geen druk voelen’:  ‘Veel mensen luisteren nu extra scherp naar hoe we ons verder ontwikkelen. Het is aan ons om die mensen vast te houden. Het zou best kunnen dat er vanwege onze leeftijd meer ogen op ons zijn gericht, maar wij voelen geen druk.’ 
Lucas: ‘Ja, dit klopt nog steeds. We leggen onszelf heel veel druk op, omdat we heel streng zijn voor onszelf. Als we druk voelen, dan is dat omdat we het onszelf opleggen.’

Opmerkelijk genoeg wordt er niet zo veel over muziek gesproken in jullie interviews. Vanaf de eerste optredens lijkt men vooral geïnteresseerd te zijn in jullie leven. Er zijn weinig uitspraken over de muziek terwijl dat toch eigenlijk jullie leven is.  Lucas: ‘Misschien komt het doordat de meeste stukken voor kranten werden geschreven, en dan spreekt een serieus gesprek over muziekrepertoire niet voldoende lezers aan? Het gaat inderdaad altijd over ons, zonder erg de diepte in te gaan, terwijl we juist ook heel graag over de muziek praten.’

Dan maken we van deze gelegenheid gebruik om aandacht te besteden aan Poulencs Concert voor twee piano’s en orkest, dat jullie met philharmonie zuidnederland spelen. Lucas: ‘Dit schitterende concert is in pianistisch opzicht een van de leukste stukken om te spelen. Je krijgt geen kans om je te vervelen. Ik zou het bijna een collage van verschillende stijlen van Mozart tot Afrikaanse muziek willen noemen, er komen zoveel stijlen voorbij zonder dat het een puinhoop wordt. Zelfs de mensen die niet vaak naar klassieke muziek luisteren, vinden Poulencs Concert leuk en aanstekelijk. Chapeau voor Poulenc! ©Olga de Kort, 2016.

PDF: O.deKort. InterviewArthurLucasJussen, DeKlank4-2016.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: